Przystanek nr 5 

(W pobliżu podstawy ściany kwadratowego donżonu)

Według naukowców Zamek Newicki już istniał w XIII wieku.
W pierwszej fazie swojego istnienia zamek miał kształt okrągłego, co najmniej dwukondygnacyjnego kamiennego donżonu otoczanego drewnianymi fortyfikacjami. Pozostałości fundamentów budowli przed nami. Jest to masywna solidna wieża o wewnętrznej średnicy 5,5 m i grubości ścian do 2,4 m. Interesujące jest to, że roztwory, które złączały fundament okrągłego donżonu, nie zawierały żadnych dodatków wapiennych. Część fundamentu okrągłego donżonu została później zniszczona przez późniejszą przebudowę i budowę studni. Nie wiadomo kiedy zamek został odbudowany po raz pierwszy, ale na początku XIV wieku został już postawiony inny, kawadratowy u podstaw, donżon, w pobliżu fundamentu którego jesteśmy teraz. Jak widać, częściowo przecina on resztki fundamentu okrągłej wieży.
Podczas badań archeologicznych w wielu miejscach twierdzy znaleziono ciemnozielone oraz brązowe fragmenty okrągłego płaskiego szkła. Zgodnie z techniką produkcji eksperci nazywają to szkło hutniczym. Oznacza to, że wykonane było ono ręcznie i bezpośrednio w pobliżu pieca. Gorące szklane kropelki walcowano w płyty pod działaniem urządzenia na wzór wirówki. Powstawały prawie artystyczne okrągłe matryce o różnych odcieniach. Średniowieczni rzemieślnicy wykonywali z nich okna witrażowe. W tym celu matryce zostawały najpierw umieszczone w specjalnie wykonanych otworach drewnianych desek zakrywających okna. Następnie pojawiła się technika, gdy matryce łączono za pomocą ołowianych łączników. Kształt matryc nieco przypominał księżyc, dlatego technika ta jest czasami nazywana księżycową. Archeolodzy dość często znajdują również resztki ołowianych łączników. Można zatem twierdzić, że okna budowli zamkowych zostały oszklone witrażami.

Proces wykończenia pomieszczeń prowadzony był stopniowo wraz ze wzrostem potrzeb właścicieli. Zwykle rozciągał się przez lata.
Koniec XV – XVI ww. to czas rozkwitu Zamku Newickiego.
Podczas badań archeologicznych centralnego dziedzińca zamkowego znaleziono ogromną liczbę artykułów gospodarstwa domowego, broni, naczyń. Wskazuje to, że zamek kontynuował aktywne życie gospodarcze i polityczne w XVI i na początku XVII wieku.
Osobnym i bardzo interesującym tematem są kafelki lub systemy grzewcze Zamku Newickiego. Archeolodzy twierdzą, że piece kaflowe pojawiły się w zamku już w pierwszej połowie XV wieku.
Czym więc jest wartościowy Zamek Newicki? Dlaczego ludność Zakarpacia jest tak z niego dumna? Rzecz w tym, że pamiątka jest stosunkowo dobrze zachowana. Ona jest autentyczna. Stwierdzenie to wynika z faktu, że po zniszczeniu zamek nie był eksploatowany, a zatem nie dokonano tutaj żadnych zmian ani modyfikacji. Wydaje się, że twierdza niby sama się zakonserwowała, zachowała ilustracyjny charakter wszystkich swoich właściwości ochronnych. W ten sposób zamek może zademonstrować wszystkie etapy rozwoju europejskiej fortyfikacji zamkowej.